| ^^AMP-PARE^^ さんのプロフィールGu'S sPaCe gU's mEmORieSフォトブログリスト |  ツール  ヘルプ |
|
Gu'S sPaCe gU's mEmORieS3月8日 อย่างน้อยที่เรายังเจ็บ...แปลว่าเรายังหายใจเมื่อวานตอน 11 โมง เพื่อนคนหนึ่งของเราโทรมาหาด้วยเสียงร้อนใจ
บอกว่า เพื่อนที่เรารักมากที่สุด---กินยาฆ่าตัวตาย
ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนมีใครเอาน้ำเย็นมาราดลงกลางหัว...มันชาไปหมดทั้งตัว
หนึ่งชั่วโมงครึ่ง ที่เราใช้ความพยายามโทรหาเพื่อนคนนี้ด้วยความกระวนกระวายใจ
แต่รู้สึกว่ามันเป็นช่วงเวลาที่นานมาก...นานจนเราจะขาดใจ
--ถึงแม้ว่าตอนนี้ เพื่อนรัก จะปลอดภัยดี
แต่เราก็รู้ว่าสิ่งต่าง ๆ ในหัวใจที่เพื่อนรักของเราต้องแบกรับนั้น มันหนักหนาเหลือเกิน...
เราอยากไปหา อยากไปอยู่ข้าง ๆ คอยปลอบใจ คอยทำให้มันยิ้ม ทำให้มันกลับมาร่าเริง
แต่เรากับมันไกลกันเกินไป...
เราทำได้แค่นั่งร้องไห้ไปกับมันทางโทรศัพท์ แค่นั้นเอง--
"ถ้ามึงได้เข้ามาอ่าน กูอยากให้มึงรู้ไว้นะว่า กูรักมึงมาก รักมากจริง ๆ"
สัญญานะ--ว่าจะไม่ดูถูกคุณค่าของตัวเองอีก
สัญญานะ--ว่าจะเข้มแข็ง
สัญญานะ--ว่าจะกลับมาเป็นคนเดิม
ชีวิต คือความไม่แน่นอน
ก็เหมือนละครในแต่ละตอนที่เปลี่ยนไป สุขได้ไม่นาน เดี๋ยวมันก็ทุกข์ใจ มียิ้มมีร้องไห้มีปวดร้าว ขาดเขาแต่เราก็ต้องอยู่ ถึงแม้ว่าเขาไม่รับไม่รู้ก็ช่างเขา แค่คนไม่รักจริง ทิ้งกันลงใช่รึป่าว แล้วจะแคร์แต่เขาไปทำไม ไม่เห็นต้องโทษตัวเอง ไม่มีใครสมน้ำหน้า วันนี้แค่เสียน้ำตา เดี๋ยวไม่ช้าก็หาย อย่างน้อยที่เรายังเจ็บ แปลว่าเรายังหายใจ ยังมีวันเริ่มต้นใหม่ได้ทุกวัน ชีวิตยังเป็นของ ของเรา ที่ไม่มีใครมาพรากออกไปได้ทั้งนั้น ใครเขาไม่รักเรา ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องหวั่น พรุ่งนี้จะยิ้มให้ตัวเราเอง ใครเขาไม่รักเรา ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องหวั่น พรุ่งนี้จะยิ้มให้ตัวเราเอง น้ำตาของใครหลายคนที่เสียไปในวันนี้ เป็นข้อพิสูจน์ว่า "คุณค่าในตัวตนของคนยังมีอยู่เสมอ" อย่างน้อยที่เรายังเจ็บ...แปลว่าเรายังหายใจ--ใช่มั๊ย???
3月7日 เหนื่อยจัง...เพื่อนสนิทของเราคนนึงมันยืนอยู่ที่เดิมมาตลอด
เมื่อก่อน...เราเคยยืนอยู่ที่เดียวกับมันมาหลายปี
อาจมีปัญหากันบ้าง แต่เรากับมันก็ยังอยู่ด้วยกันโดยที่ไม่รู้สึกอึดอัดอะไร
นานวันเข้า...หลายครั้งที่เราพยายามเดินถอยหลังออกมาจากมัน
ด้วยเหตุผลที่ว่า--- ไม่แน่ใจว่ามันเป็นเพื่อนสนิทจริง ๆ หรือเปล่า?
เพราะมันไม่เคยแคร์เราเหมือนที่เราแคร์มัน...มันทำให้เราเสียใจ
แต่เราก็กลับเข้าไปยืนในจุดที่เคยยืน ด้วยคำ ๆ เดียวที่เรามักจะใช้เตือนตัวเองอยู่เสมอ
"ช่างมันเถอะ"
จนมาวันนี้...ความอดทนของเราหมดลงเสียแล้วล่ะ
เราเหนื่อย เหนื่อยมาก...จนแม้แต่จะพูดคำว่า--ช่างมันเถอะ--ยังทำไม่ไหว
แล้วเราจะเดินกลับไปยืนข้าง ๆ มันเหมือนเดิมไหวได้ยังไง
ในเมื่อยืนอยู่ที่เดียวกัน มันอึดอัดจนทนไม่ได้ คราวนี้เราคงไม่กลับไปอีกแล้ว...แกเคยบอกเราว่าเราเป็นเพื่อนที่แกผูกพันด้วย
และรู้ทุกอย่างว่าเราคิดอะไร
แล้วทำไมแค่การที่เราตัดสินใจเลิกเป็นเพื่อนสนิทกับแก...แกยังไม่รู้
สิ่งที่แกทำมันตรงข้ามกับที่แกพูดทุกอย่างเลยนะ!!!
เรามีเส้นจำกัดความอดทนของเราอยู่เส้นหนึ่ง
เป็นเส้นที่อยู่สูงมากเลยล่ะ
มีไม่กี่คนหรอกในชีวิตเราที่ก้าวข้ามเส้นนี้ไป
และไม่กี่คนนั้น...ก็กลายเป็น --อากาศธาตุ-- สำหรับเรา
ตอนนี้แกยังไม่ถึงเส้นนี้หรอกนะ
ขอร้องล่ะอย่าทำอะไรให้เรา "เกลียด" แกไปมากกว่านี้อีกเลย
เพราะถ้าเลยไอ้เส้นนี้ไปเมื่อไหร่ล่ะก็...
แม้แต่คำว่า "เพื่อน" เราก็จะไม่มีให้
เข้าใจใช่มั๊ย???--- อดีตเพื่อนสนิทของเรา
2月16日 I'm so far away from you...เคยเป็นเธอที่ฉันมีตลอดมา เคยเป็นเธอที่ซับน้ำตาในยามเหงา ทุกร้อนเสียใจเพียงใดมีเพื่อนคือเธอช่วยแบ่งเบา ไม่เหงาไม่กลัวไม่เหนื่อยไม่ท้อใจ จนเวลาได้แยกเราให้ห่างกัน มันคงเป็นเพราะโชคชะตากำหนดไว้ ให้ฉันและเธอมีทางที่เลือกเดินต่างกันไป ถึงแม้ว่าเรายังอยู่ใกล้ๆกัน แต่มันไม่เหมือนเดิม อะไรที่ทำให้ไกลฉันไม่เข้าใจ ฟ้าหรือทะเลที่กว้างใหญ่อะไรมากั้นเรา อยู่ใกล้กันเพียงเอื้อมมือถึงกันแต่เหมือนมีหมอกควันบางเบา กั้นตรงกลางขวางเราไม่ให้ได้เจอกัน เมื่อฉันและเธอมีทางที่เลือกเดินต่างกันไป ทั้งๆที่เรายังอยู่ใกล้ๆกัน แต่มันไม่เหมือนเดิม เคยมีบางครั้งที่อยากให้เป็นเหมือนดังเดิม แต่ใครเลยจะได้ทุกอย่างอย่างที่ฝัน 1月19日 ลาก่อนนะ...สิ่งที่รักที่สุดวันอาทิตย์ที่ 14 มกราคม 2550 เป็นวันที่เราจะไม่ลืมมันอีกเลยไปชั่วชีวิต
มันเป็นวันที่ความหวัง ความฝัน ความทุ่มเทของเราทั้งหมดต้องจบลงอย่างไม่ทันตั้งตัว
ไหล่ของเราหลุด...
ตอนนั้นเราเจ็บมากมาย เจ็บจนเกือบทนไม่ไหว
ไม่ได้เจ็บไหล่หรอกนะ แต่เราเจ็บตรงนี้ ตรงหัวใจนี่...
เรารู้---โดยที่ไม่ต้องมีใครบอก..."เราเต้น Pom Pom ไม่ได้อีกแล้ว"
หมอบอกว่าถ้ามันหลุดแล้วครั้งหนึ่งมันจะหลุดอีกเรื่อย ๆ ถ้าเราออกแรงซ้ำที่เดิม
แล้วหมอก็สั่งให้พัก 2 อาทิตย์
ตอนนั้นคิดอยู่ในหัวอย่างเดียวว่าเชียร์รวม งานบอล กับ Dance Explosion จะทำยังไง
ฝืนคิดว่าไม่เป็นไรเอาผ้าพันไว้เดี๋ยวก็คงดีขึ้น
2 วันให้หลัง...ไหล่มันหลุดอีกแล้ว
ถึงจะไม่เจ็บเท่าครั้งแรก แต่ใจเราเจ็บมากขึ้นเป็นร้อยเท่าเลยล่ะ!!!
เราจะไม่ได้ทำสิ่งที่รักที่สุดอีกแล้วซินะ...
เดินไปส่งเพื่อนในทีมเตรียมขึ้นเวทีทั้งน้ำตา
เต้นเผื่อเราด้วยนะ...เพราะเราคงไม่ได้เต้นอีกแล้ว
ชั้นเกลียดไหล่บ้า ๆ นี่จัง เมื่อไหร่มันจะหายเจ็บซะทีวะ???
ใจมันจะได้เจ็บน้อยลงไปบ้าง
ลาก่อนนะ...ชั้นคงไปต่อไม่ได้อีกแล้วล่ะ
ถ้าเต้นPom Pomแล้วต่อตัวไม่ได้มันก็ไม่มีความหมายใช่มั๊ย???
เพราะฉะนั้นไม่เต้นน่ะดีแล้วล่ะ
อย่าลืมนะ...เต้นเผื่อเราด้วย ทำให้มันสุด ๆ ล่ะ แล้วเราจะรอดูทุกคนนะ...C.U. POM POM
1月2日 Happy New Year 2007และแล้วก็ผ่านไปอีกปี...
ปีใหม่ปีนี้วุ่นวายน่าดู ก็เหตุการณ์วางระเบิดทั่วกรุงเทพฯ มันทำให้อะไร ๆ มันก็ดูกร่อยไปหมด
แต่ก็ดีนะ...มันทำให้เรารู้สึกรักเพื่อนของเรามากขึ้นกว่าที่เคยเป็น
นั่งคุยกันใน รูท RCA ที่นับได้ว่าเป็นพื้นที่สีแดง กับป่านแล้วก็เอกซ์
ตอนนั้นไม่รู้นะ---ว่าตัวเองจะตายมั๊ย
แต่รู้แค่ว่า มันทำให้รักเพื่อนมากขึ้นมากมายก่ายกองเลยล่ะ!!!
เป็นปีใหม่ที่มีความรู้สึกดีๆ หลาย ๆ ครั้งกับคำพูดและการกระทำของเพื่อนหลาย ๆ คน
ทำให้รู้ว่าในเหตุการณ์ฉุกเฉิน--มันเป็นห่วงเรา
มีคนรักเรามากเหมือนกันนะเนี่ย...
ปีใหม่นี้เริ่มต้นได้ดีเหมือนกันแฮะ!
"Happy New Year 2007 na ja my friend"
|
|
||||||
プライベート メッセージの送信
RSS の取得
このスペースを紹介
Live.com に追加
つながりに追加
アラートにサインアップ
|
|
